Evet

bu blog işini beceremiyorum. Küçükken günlük de tutamazdım zaten.

Duvak.

Alışveriş yaparken Claires'e girmek ve iki aklı başında kadının çocuklar için yapılmış peri elbisesiyle birörnek pembe duvağı görünce kendinden geçmesi. Sırayla takmak, aynaya bakmak, "bence duvak dediğin böyle olmalı" demek. Evlilik neymiş yaa desek de o gelinliğin, o duvağın, o evciliklerin büyüsünden kurtulamıyoruz galiba.

EDIT: Dün gece geç saatlerde bu yazıyı yazdıktan sonra bugün de Toper'in duvaklı fotoğrafını görünce hepten sapıttım. Noluyor lan, daha alkollü iventlere katılacak kadar yaşlı bile değiliz!

Küçük Hanımefendi.

Ergenlik denen boktan dönemi tamamladığımdan beri klasik giyimi seviyorum. Klasik dediğim üstüne basa basa "SPOR OLMAYAN". Kusura bakmayın ama bakkala ekmek almaya da, arkadaşlarıyla buluşmaya da spor ayakkabı ve eşofmanla giden kadınları anlamıyorum, pijamayla gelmiş gibi duruyor. Fakat son 1 yıldır klasiğin de ötesinde, 60'lar modasına merak saldım. Hatta Mad Men'in ilk bölümünü izlediğimde konusundan hiçbir şey anlamamıştım çünkü izlerken sadece kıyafetlere odaklanmışım. Tabi kimin haberi var 60lar modasından, retrodan falan. Gören "Aaa eski zaman kadınlarına benzemişsin" diyor. En iyi yorum yeni aldığım kabanı gören annemden geldi: "Küçük Hanımefendi gibi olmuşsun". Hmm, peki anne.

Müstakbel kabanımı göstereyim bu arada:



Moda blogu da yazdım, evet.

IosLife.mp3

Geçenlerde Ekşi'de rastladım sanırım, "hayatımın soundtrack'i" temalı bir yazı vardı. Böyle bir soundtrack iki türlü olabilir sanırım. İlki insanın kendisini, karakterini, duygularını anlatan şarkılardan oluşur. İkincisi de insanın hayatındaki önemli anların ve anıların bir şekilde bağlantılı olduğu şarkılardan.

İlkini başaramadım ama ikincisinin listesi (kronolojik sıralamayla) şöyle:

1) Kurban - Ben
2) System Of A Down - Aerials
3) AC/DC - Dirty Deeds Done Dirt Cheap
4) Tool - Schism
5) Dredg - Yatahaze
6) Muse - Sunburn
7) The Dresden Dolls - Missed Me
8) Cemiyette Pişiyorum - Çikolata Kız
9) Athena - Bulut
10) Depeche Mode - Enjoy The Silence
11) Morrissey - Let Me Kiss You
12) Marilyn Manson - Heart Shaped Glasses
13) Placebo - Protege Moi
14) Yeah Yeah Yeahs - Down Boy
15) Blonde Redhead - Pier Paolo

Geçirdiğim evrim açıkça görülebiliyor, evet.

I heart it.

Nick sorunsalı.

İnternet aleminde nick sizin kim olduğunuzu belirliyor. İyi güzel de, ben nick konusunda hep sıkıntı yaşamış biriyim. Genelde kullandığım "Io" ve "meltdown" nickleri çoğunlukla başkaları tarafından da kullanılıyor, sonuçta ben istediğim siteden üyelik almakta zorluk çekiyorum. Her şeyi bırakıp ismimi nick olarak almayı çok isterdim ama meymenetsizliğe bakar mısınız: "ilginyildiz".

Adıma türkçe karakterleri bunca dahil eden aileme öpücüklerimi yolluyorum. Kendine orijinal bir nick icat edenleri de çok kıskanıyorum. Tanıdığım 2 örneği var, nicki google'da aratınca sadece o insanlara ait şeyler çıkıyor. Bence muhteşem bir şey.

Oturup bunu dert etmiyorum tabi de, şimdi aklıma geldi yazayım dedim.

IF only...

Ankara'nın aşağı yukarı aynı sosyoekonomik tabakasına mensup, aşağı yukarı aynı müzikleri dinleyen, aynı kültür seviyesinde ve aynı yaşlarda bir grup genç insanı geceleri hep aynı rotayı izliyor.

- Tunus Caddesi (Sekans ya da Sakal) > cadde üzeri (bara verecek para kalmayınca sokakta içmek) > gece 3 civarı polisin gelip yürüyün genşler anonsu yapmasıyla topluluk halinde göç > IF önünde içmek > bir kısım insanın IF'e girip anında kalabalıktan bunalıp kendini dışarı atması > daha fazla bira > evlere dağılış.

Bu çevrim hemen hemen hiçbir yaz gecesinde bozulmuyor. "Nereye gidelim, off bu gece if'in önüne gitmeyelim çok kalabalık oluyoo" nidaları yükselse de değişen hiçbir şey yok. Bunca monotonluğa mı üzülsem, kırk yılda bir dışarı çıktığımda sohbet edilecek insanları hep aynı yerde bulduğuma ve iğrenç ortamlara girmek zorunda kalmadığıma mı sevinsem bilemedim. Herhalde ikincisi ağır basıyor ki bunca insan her gece aynı şeyi yapmaya devam ediyor.